هدف: با وجود گسترش مطالعات اخلاق دانشگاهی، یافته‌های مربوط به ابعاد فردی، حرفه‌ای، سازمانی و نهادی آن پراکنده‌اند. پژوهش حاضر با هدف سنتز این یافته‌ها و ارائه چارچوبی مفهومی از اخلاق دانشگاهی در آموزش عالی انجام شد.
روش: پژوهش با رویکرد کیفی و روش فراترکیب بر اساس چارچوب سندلوسکی و باروسو[1] (2007)، انجام شد. پس از جست‌وجوی نظام‌مند منابع داخلی و بین‌المللی، غربالگری و ارزیابی کیفیت، ۳۰ مطالعه انتخاب و یافته‌های آن‌ها با کدگذاری، مقایسه مستمر و سنتز موضوعی تحلیل شدند. مراحل پژوهش برای تقویت اعتمادپذیری مستندسازی و بازبینی شد.
یافته‌ها: یافته‌ها نشان داد که اخلاق دانشگاهی در چهار بُعد تحلیلی و سه سطح، سازمان یافته است: سطح خرد شامل دو بُعد منش و ارزش‌های اخلاقی دانشگاهیان و کنش‌های اخلاقی در آموزش و پژوهش؛ سطح میان شامل بُعد بسترهای فرهنگی، سازمانی و ساختاری دانشگاه؛ و سطح نهادی شامل بُعد حکمرانی و سازوکارهای رسمی تنظیم‌گر. روابط میان این سطوح، متقابل و غیرسلسله‌مراتبی است.
نتیجه‌گیری: اخلاق دانشگاهی، نظامی چندسطحی و تعاملی است که به ویژگی‌های فردی یا رعایت مقررات محدود نمی‌شود. چارچوب پیشنهادی می‌تواند مبنایی برای شناخت جامع‌تر اخلاق دانشگاهی و طراحی مداخلات سیاستی و اجرایی هماهنگ در سطوح آموزشی، سازمانی و نهادی با هدف تقویت و نهادینه‌سازی اخلاق دانشگاهی باشد.