دانشجوی دکتری برنامه ریزی توسعه آموزش عالی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه کردستان، سنندج، ایران. ، a.akbarisarcheghei@uok.ac.ir
چکیده: (24 مشاهده)
هدف: بینالمللیسازی آموزش عالی بهعنوان یکی از روندهای اصلی تحول دانشگاهها در قرن بیستویکم شناخته میشود. پژوهش حاضر با هدف ترکیب نظاممند و تفسیری ادبیات پژوهشی موجود در زمینه بینالمللیسازی آموزش عالی در ایران، با اتخاذ رویکرد فراترکیب، در پی شناسایی و ارائهی تصویری کلان و یکپارچه از چالشهای موجود در این مسیر است.
روش: رویکرد پژوهش، کیفی و از روش فراترکیب هفت مرحلهای سندلوفسکی و باروسو (2006) استفاده شده است. میدان پژوهش شامل مطالعات پژوهشی انجام شده در سطح داخل کشور در سال1404، در بازه زمانی 1384 تا 1404 بود که 48 پژوهش را در بر میگرفت که از این میان 16 سند برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. به منظور تحلیل دادهها از روش تحلیل مضمون استفاده شد که به استخراج 306 مضمون پایه، 29مضمون سازماندهنده و 2مضمون فراگیر انجامید. کیفیت و اعتبار مقالات اولیه با استفاده از برنامه ارزیابی مهارتهای حیاتی(CASP) تایید شد و روایی و پایایی کدهای استخراجشده نیز از طریق بازبینی و اعمال نظرات تخصصی خبرگان به دست آمد.
یافتهها: یافتههای پژوهش نشان داد که مهمترین چالشهای نظام آموزش عالی ایران در زمینه بینالمللیسازی شامل 1. انسداد ساختاری و حکمرانی در مواجهه با الزامات جهانیشدن و 2. گسست عملکردی و موانع تعاملی در زنجیره ارزش بین المللی سازی است.
نتیجهگیری: نتایج حاکی از آن است که چالشهای بینالمللیسازی آموزش عالی ایران در چرخهای معیوب ناشی از انسداد ساختاری و حکمرانی متمرکز و گسست عملکردی در زنجیره ارزش قرار دارد. بروز چنین وضعیتی، نظام آموزشی را در برابر تغییر، مقاوم و با الزامات جهانی ناسازگار ساخته است. برای گسست این چرخه، گذار از حکمرانی متمرکز به سمت مدلهای شبکهای و تفویض اختیار نهادی واقعی به دانشگاهها، همراه با ایجاد پیوندهای کارکردی یکپارچه در فرآیندهای جذب، آموزش و پژوهش بینالمللی، به عنوان دو محور راهبردی کلیدی پیشنهاد میشوند.
نوع مقاله:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي دریافت: 1405/1/25 | پذیرش: 1405/3/10